dinsdag 17 november 2015

1 minuut stilte.



1 minuut stilte 



Het is 16 november 2015 het bijna 12:00, op school werd gezamenlijk 1 minuut stilte gehouden met de hele school, om stil te staan bij de aanslagen in Parijs en Libanon. Het is daadwerkelijk ook echt 1 minuut stil en op het digi bord zijn de beelden te zien van Franse mensen die huilend bij het volkslied en kaarsen branden.
De minuut is voorbij en ieder ouder en kind gaan naar huis. Mijn dochter vraagt waarom gingen we nou 1 minuut stilte doen. Dus ik zeg heeft de juf niks gezegd daarover. Nee, Oké beetje verbaasd vertel ik haar dat er gemene mannen in Parijs en in Libanon zomaar heel veel mensen dood hebben gemaakt. Waarop ze reageert dat is ook gemeen. Ja, inderdaad daarom gingen we 1 minuut stil zijn om aan die mensen te denken en aan de families die nu verdrietig zijn. Vervolgens ging weer over op wat ze aan het maken waren op school. Volgende dag heb ik wel nagevraagd of het is uitgelegd ik vond het zo raar als het niet zo was. Maar het blijkt dat het 2 x is uitgelegd aan de kinderen in de klas maar blijkbaar is het bij mijn dochter van 5 niet doorgedrongen.

Moet je kinderen hiermee confronteren?
Ja, dat is moeilijk de een ouder vind van niet en de ander wel, Die keuze ligt bij ieder voor zich. Zelf bekijk ik per situatie en bij grote gebeurtenis zoals deze is het 24 uur op het nieuws dat kun er niet omheen dan krijgen kinderen vanzelf wel wat mee. Dan kun je het beter bespreekbaar maken en mijn oudste ziet het vanzelf op kinderjournaal op school of thuis.



Toekomst?
Eng om te zien dat het geweld steeds meer is dichterbij komen de realiteit wordt dat bij iedereen in straat kan gebeuren. Oorlogen zijn niet meer ver weg. En onze kinderen groeien op in deze wereld. Je gaat afvragen wat moet je kind bij brengen om goed in levend staan later, natuurlijk de normen en waarden. Moeten naast de zwemlessen, sportlessen ook survivaltechnieken en Zelfverdedigings-technieken staan. Het klinkt misschien raar maar toch is deze wereld niet zo onschuldig en vredig als dat we zo graag willen zien voor onze kinderen.

Het is vreselijk wat er is gebeurd en al te denken wat met al die families doet …. Maar waar  brengt het ons naar toe er is zoveel geweld en conflicten op dit moment. Zal er weer dagen zijn dat we elkaar  weer respecteren en accepteren voor wie ieder is en plezier zien in elkaar en de mooie wereld om ons heen.

Ik wens alle betrokkene bij de aanslagen heel veel sterkte toe!